Doe normaal!

Het beroep op jeugdzorg is de laatste jaren explosief gestegen. De kranten staan er vol van! Vooral van de kosten die uit de bocht vliegen. Gemeenten lijken machteloos om hier iets tegen te doen en de rijksoverheid neemt onvoldoende verantwoordelijkheid. Het risico? Hogere gemeentelijke belastingen en het verdwijnen van gemeentelijke voorzieningen. En wat doet het kabinet? De zoveelste onderzoekscommissie instellen.

Voor gemeenten is het moeilijk om te bepalen waar jeugdhulp echt nodig is. Ga maar eens in tegen deskundigen die hulp voorschrijven. Als er iets misgaat sta je als gemeentebestuur meteen in de beklaagdenbank. Inmiddels krijgt 1 op de 7 jongeren jeugdhulp. Hebben we echt zulke grote problemen met onze jeugd? Zijn ze massaal ziek, of plakken we te snel een label?

Vorige week was ik bij een congres georganiseerd door de Vereniging van Zuid-Hollandse Gemeenten over onderwijs en jeugdhulp. Daar ging het over ‘normaliseren’. Niet meteen een etiket plakken bij elke kleine afwijking van het gemiddelde. Als een kind een beetje druk is heeft hij of zij nog geen ADHD! Een etiket leidt vaak automatisch tot een behandeltraject. Jeugdhulp zou pas het laatste redmiddel moeten zijn.

Ook kwam de vraag naar voren wat ouders zelf kunnen doen. Laat ouders samen bespreken wat zij normaal vinden. Hoeveel schermtijd is oké? Moeten fatbikes opgevoerd worden? Is een helm verplicht? Gezond eten of snacken? Dit zijn geen onderwerpen voor deskundigen. Ouders kunnen dit heel goed zelf bepalen en controleren.

Hetzelfde geldt natuurlijk ook in de wijk. Afspraken maken over hoe laat kinderen thuis moeten zijn. Een oogje in het zeil houden voor elkaars kinderen. Dat is toch normaal? Ouders focussen zich vaak alleen op hun eigen kind, maar meer aandacht voor elkaar versterkt zowel de opvoeding als de buurt. Een app-groep is zo aangemaakt!

Dus niet meteen naar school, een hulpverlener of de gemeente rennen, maar vertrouwen op onze eigen kracht als opvoeders en buurtbewoners. Dit lost niet alles op, maar helpt wel om terug te keren naar een normale situatie. Een situatie waarin jeugdhulp er is voor wie het écht nodig heeft, maar waar we eerst kijken naar wat we zelf op kunnen lossen.

Bert van Ravenhorst, PvdA/GL