Afbeelding
Dagboeknotities

Fuseren

Algemeen 129 keer gelezen

Er gaat nog heel wat water door de Maas stromen voordat Hellevoetsluis, Brielle en Westvoorne één gemeente vormen. Het is natuurlijk een mooi idee die gezamenlijkheid en iedereen snapt dat het de enige logische oplossing is, maar dat maakt nog niet dat het proces van een leien dakje loopt.

Want angst en wantrouwen voor ‘de ander’ neem je zomaar niet weg. Die ander hoeft niet per se uit een ver, warm land te komen, een andere huidskleur te hebben of een andere religie. De ander kan gewoon heel dichtbij wonen, een paar kilometer verderop. Daar begint het al.

Wat moet ‘die ander’ bijvoorbeeld met ‘onze’ geldpot? Hebben wij soms jarenlang verstandig en zuinig geleefd om onze spaarpot te overhandigen aan een stelletje potverteerders? Nee, eerlijk delen klinkt mooi zolang het theoretisch is, maar voelt onaangenaam als je de rijkste partner bent. Voor je het weet zit je dan in een discussie over wat ‘eerlijk’ in dit specifieke geval precies inhoudt.

En dan hebben we het alleen nog maar over de financiën. Er speelt natuurlijk meer. Zaken die niet zo makkelijk in feiten of cijfertjes zijn te vatten. Bijvoorbeeld wie wát mag zeggen, op welke wijze, op welk moment en in welke setting. De woordvoerder van de fusiecommissie in Westvoorne meldde verbolgen dat de burgemeester van Brielle ‘politieke’ uitspraken had gedaan over het proces. En dat hij dat beslist niet wilde hebben.

De digitale toeschouwers van de gemeenteraadsvergadering schrokken zich een ongeluk. Wat gingen we nou krijgen? Begint straks het hele circus opnieuw? Weer gekissebis en getouwtrek tussen de fusiepartners? Maar nee. Razendsnel werd de rapporteur op de vingers getikt door de Westvoornse burgemeester. Niet dit. Niet zo. Niet nu. Niet hier.

Trouwens, even over het kijken naar raadsvergaderingen. Dat moet u echt eens doen op een winteravond. Makkelijk te vinden op de gemeentewebsites. Het is leerzaam en amusant. En veel leukere beelden sinds de deelnemers niet meer met elkaar in een ruimte zitten, maar vanuit huis digitaal met elkaar communiceren. Je krijgt met terugwerkende kracht bewondering voor de probleemloze communicatie indertijd tussen Houston en de maanwandelaars. Want zo makkelijk is het in Brielle niet. Hallo, hallo, is mijnheer X er ook? Bent u daar mijnheer X? Weet iemand of mijnheer X er al is? We zien hem wel, maar horen hem niet. Of andersom. Gedoe met inloggen. Camera’s die niet aanstaan, microfoons die het niet doen. Maar geduld, alles komt uiteindelijk goed.

Toch nog een tip. Hoewel we hier gelukkig verschoond bleven van neuspeuteren, gewrijf door haren, sikken en snorren en krakend geknabbel op koekjes, zoals je in een andere gemeente wel ziet (niet zo ver van Brielle gelegen) zouden de beelden nog heel wat aan kwaliteit kunnen winnen. Al was het maar door de camerastandpunten wat aan te passen. Bij een iets hogere positie hoeft de kijker niet alsmaar in neusgaten en tegen onderkinnen te kijken. Ook wanneer er slechts een half hoofd in beeld is leidt dit enigszins af van de discussie. En dat is zonde.

Uit de krant